Eendjes voeren

Zondagochtend. “Kom dan mee!”  Ze loopt vooruit met het bakje met brood dat is overgebleven van het feestje van de vorige avond. De pony’s, de kippen, alle dieren krijgen wat brood. Dan gaat het via een smal paadje naar de vijver die verscholen ligt tussen de bomen. In de vijver bloeiende waterlelies en tussen de planten vliegen de libellen. De eenden krijgen wat stukjes brood toegeworpen. Het brood is ook voor de eenden die er niet zijn. En voor alle andere dieren die alleen in de fantasie leven.

De eenden krijgen een stukje brood

De eenden krijgen een stukje brood

Kom maar mee

Kom maar mee

Feesten

Afgelopen vrijdag (22 juli) in Gent. Het centrum van de stad is ‘s middags gezellig druk. Aan de grote podia en vele verkooppunten van bier kun je opmaken dat er  ‘s avonds flink gefeest wordt. Het zijn de dagen van de Gentse feesten. Ik begeef me naar een huiskamerconcert net buiten het zware feestgedruis.

Gent

Gent

Het centrum van Gent is klaar voor de feesten

Het centrum van Gent is klaar voor de feesten

Bij het huiskamerconcert

Bij het huiskamerconcert

Orgelfestival

In Haarlem is vandaag het Orgelfestival van start gegaan. De concerten op deze zaterdagmiddag zijn gratis toegankelijk. Ik ga eens kijken. In de St.-Bavokerk (de oude Bavo) wordt op het Müllerorgel uit 1738 gespeeld. Het orgel is bijna 30 meter hoog met aan beide zijden “pedaaltorens” waarin pijpen van bijna 11 meter lang staan opgesteld. Een prachtig orgel in een mooie kerk. Daarna ga ik naar de Doopsgezinde kerk. De sfeer in de kerk bevalt me niet. Hier heerst de toorn van God. Hier word je gestraft voor je zonden. Er wordt onder andere “Eine kleine nachtmusik” gespeeld. Op het kleinere orgel doet dit bijna kermisachtig aan. Vervolgens naar de mooi gerestaureerde Sint-Bavo kathedraal (De nieuwe Bavo). Hier worden alle registers open getrokken bij een voor mijn oren wat zwaar en ingewikkeld muziekstuk. De lange slotaccoorden doen de grond trillen. Alsof de poorten van de hel open worden getrokken. Een interessante middag maar ik heb voorlopig wel weer genoeg orgel gehoord.

Het Müllerorgel uit 1738 in de St.-Bavo

Het Müllerorgel uit 1738 in de St.-Bavo

Müllerorgel (2)

Müllerorgel (2)

Orgel in de Doopsgezinde kerk

Orgel in de Doopsgezinde kerk

In de Kathedrale Basiliek St.-Bavo

In de Kathedrale Basiliek St.-Bavo

Fahr’n, fahr’n, fahr’n auf der Autobahn

Dinsdagochtend om 8 uur ben ik vertrokken uit Tirano. Een uur later rijd ik op 2300 meter hoogte over de Berninapas. Weer een uur later over de Albulapas. Dan door verschillende tunnels via Chur, Zurich, naar Basel. Zwitserland is net een gatenkaas. Overal tunnels. Vanaf Basel is het fahren auf der Autobahn, met onderweg nog een paar keer Stau en een vies broodje ham bij een Raststätte. Om 11 uur ‘s avonds kom ik thuis.

9:00 uur. Over de Berninapas

9:00 uur. Over de Berninapas

10:00 uur. Over de Albulapas

10:00 uur. Over de Albulapas

Tunnels in Zwitserland

Tunnels in Zwitserland

Stau auf der Autobahn

Stau auf der Autobahn

Bedlampje

Albergo Altavilla ligt naast de prachtige kerk de Madonna de Tirano. Naast de kerk zijn terassen en uit een smal straatje steekt met vaste regelmaat de Bernina express het plein over naar het einstation even verderop. Mijn kamer bij Altavilla is op de tweede verdieping. Naast de antieke lift staat een plastic kooitje waar een hamster driftig in een tredmolentje loopt. Bij mijn bed bevind zich een bedlampje van ongekende schoonheid. Als het lampje het niet doet staat er ook nog een kaars voor wat extra verlichting. Aan de muur een prent van de heilige Madonna van Tirano en een onscherpe foto van een berggeit. Een unieke plek.

Albergo Altavilla

Albergo Altavilla

De kerk met helemaal rechts Altavilla

De kerk met helemaal rechts Altavilla

De Bernina Express

De Bernina Express

Bedlampje

Bedlampje

Eleven

Maandag. Op de terugweg naar huis stop ik in Tirano. Ik stap Albergo Altavilla binnen waar ik een kamer heb gereserveerd. Een hele dikke en vriendelijke man kijkt eerst op mijn reservering en dan op een computerscherm. Hij spreekt geen engels. Ik krijg kamer “dodici” en hij pakt van een bord de sleutel die aan een blokje hout zit waar het nummer twaalf op geschreven staat. Hij overhandigt mij de sleutel en zegt triomfantelijk: Eleven. Ha, dus toch engels. Ik verbeter en zeg twelve. Dan is het even stil. Hij praat toch al erg langzaam en hij herhaalt met een brede glimlach : Twelve.

Eleven

Eleven

We love people

Zondagmiddag ga ik voor de tweede keer de floating piers bekijken. Het licht is nu anders en er staat wat meer wind zodat de pieren meer golven. Er lopen tienduizenden mensen maar de sfeer is overal prettig. Iedereen komt om iets moois te zien of gewoon omdat het leuk is om over het water te wandelen. Christo heeft ergens gezegd “We love people”, we houden van mensen.

We love people (1)

We love people (1)


We love people (2)

We love people (2)


 We love people (3)

We love people (3)


We love people (5)

We love people (5)


We love people (6)

We love people (6)


We love people (7)

We love people (7)