Slagveld in de keuken

Versie 2.o van de Schwarzwälder Kirschtorte: De chocoladecake is aardig gelukt en in twee plakken gesneden. Horizontaal recht doorsnijden is ook nog een kunst. De slagroom is geklopt. De keuken zit onder de slagroomspetters. De kersjes zijn door de slagroom gemengd en op de taart gesmeerd. De chocola is geschaafd, wat ook nog lastig is. De keuken is een waar slagveld. Toch geef ik de taart een zesje  voor het uiterlijk en hopelijk een 8 voor de smaak. Dat zal morgen blijken.

Een slagveld in de keuken

De taart ziet er nog wat rommelig uit

Een luchtig beslag

Vandaag ga ik voor het eerst een Schwarzwälder Kirschtorte maken. Ik volg het recept, maar het deeg is nogal compact en kleverig en het is te weinig om de springvorm te vullen. Ik doe de vorm toch maar in de oven. Na vijftig minuten komt er een kleine, zeer stevige donkere chocoladecake uit de oven. Hier is geen Schwarzwälder Kirschtorte van te maken. Ik kan er hooguit enkele chocoladekoekjes uit snijden. Die zijn best lekker maar in de verste verte niet wat de bedoeling was. Op het internet zijn tientallen recepten voor deze taart te vinden en allemaal een beetje anders. Het ene recept vraagt 3 eieren en veel boter terwijl het andere recept 6 eieren en geen boter opgeeft. Wel blijkt dat het beslag vooral luchtig moet zijn. Alles goed luchtig kloppen en het meel er voorzichtig doorheen roeren. Ik ga het een tweede keer met nieuwe ingrediënten proberen. Het beslag is nu iets luchtiger, misschien wordt het wat.

Ingrediënten voor de Schwarzwälder Kirschtorte

Rommel in de keuken

Min of meer mislukt

De tweede poging

Tante Nanda

(De foto’s van de spoorwagon en de grafzerk komen van het internet)

Ik was een jaar of vier, of hooguit vijf. We gingen op bezoek bij tante Nanda. Het was geen lange reis, het zal in de buurt van ons huis geweest zijn. Tante Nanda herinner ik me niet meer, maar wel haar woning. Ze woonde in een spoorwagon. Dat vond ik prachtig. Ik zie de lange smalle woning nog voor me. Mooi ingericht met kleedjes en gordijntjes. Met de wagondeur en de smalle raampjes in de middenbalk op het dak van de wagon. Ik kreeg ook iets te drinken. Een wit blokje in een beker met vloeistof. Ik vond het lekker. Het was anijsmelk. We zijn misschien een paar keer op bezoek geweest en daarna was tante Nanda voor mij een mooie herinnering. Ik droomde nog wel eens van de spoorwagon, maar zou deze nooit meer terug zien. Tante Nanda was vergeten en een familierelatie was ook nooit tot me doorgedrongen. Tot vandaag. Ik speur op het internet naar mijn voorouders en kom een zuster van mijn oma tegen. Ferdinanda Carolina Kuilman, geboren 05-08-1885 te Semarang. Ferdinanda….Nanda…  Mijn oma heette Kuilman. Semarang. Dat moet tante Nanda zijn. De vrouw op de oude familiefoto (midden-achter) zou wel eens tante Nanda kunnen zijn. Op het internet vind ik foto’s van de treinwagon die na de tweede wereldoorlog als woning is neergezet langs de nu opgeheven spoorlijn van Bilthoven naar Zeist. Inderdaad in de buurt van ons huis in Groenekan. Tante Nanda is overleden in 1977, ze werd 92 jaar. De spoorwagon is in 2015 gesloopt. Het is nu te laat om te gaan kijken. Er is nog wel een grafsteen van tante Nanda te vinden op begraafplaats Soestbergen in Utrecht.

Midden achter: Is dat misschien tante Nanda?

De treinwagon in latere jaren en matige toestand

De wagon.

Zo zag de wagon eruit toen hij nog op het spoor reed


Grafsteen Ferdinanda Carolina Kuilman

Natuur in de stad

Een klein stukje natuur midden in de stad, ingeklemd tussen de sporen en wissels van het station en het drukke doorgaande verkeer op het Prinsen Bolwerk. Een stukje natuur dat alleen opvalt als je er langs loopt. Voor zover ik weet heeft het geen naam. Een stukje water met eenden, knotwilgen, een paar tuintjes met een fruitboom en daarachter een geluidscherm. Aan de andere kant raast het verkeer.

Bij het Prinsen Bolwerk

Bij het Prinsen Bolwerk