Klein Paleis

(9 juni 2015, Loutraki, Griekenland) Het meisje achter de receptie van het hotel bekijkt langdurig mijn paspoort. “This is the first time I see a passport from the Netherlands” zegt ze, en schrijft mijn naam en paspoortnummer op een los blaadje. Voor 30 Euro per nacht heb ik een mooie kamer op de tweede verdieping met 2 balkons. Groot, schoon, mooie badkamer, airco met afstandbediening, flatscreen tv. Een lekker ruim bed. Geen minibar maar wel een keukenmodel koelkast met niets erin. De kussens op het bed zijn geborduurd met “Hotel Petit Palais Loutraki”. Het is stil in het hotel. Er zijn misschien nog twee of drie andere gasten. Het ontbijt is in de salon op het dakterras. Goede koffie, lekkere griekse broodjes van bladerdeeg met feta. Als ik wil vertrekken is er niemand bij de receptie, totdat een oude man uit een hokje komt geschuifeld. Ik wil met een creditkaart betalen, maar dat is te ingewikkeld voor de man. Dan moet hij zijn zoon halen die boven als enige in de ontbijtzaal bezig is. Voor het ontbijt hoef ik niet te betalen gebaart hij. Ik geef 30 Euro contant. Dat is goed. Ik krijg een vriendelijke glimlach en een hand van de man, maar geen bonnetje of rekening. Een geweldig hotel. Een klein paleis in Loutraki.

Geborduurde kussens op het bed

Geborduurde kussens op het bed

Een ruime en schone badkamer

Een ruime en schone badkamer

Ontbijt in de salon met dakterras

Ontbijt in de salon met dakterras

Ontbijt op het terras

Ontbijt op het terras

Gezicht vanaf het dakterras van het hotel

Gezicht vanaf het dakterras van het hotel

Warm

Meten is weten. Volgens het KNMI is het buiten 33˚C. In mijn slaapkamer is het 30˚C. In de woonkamer is het 28˚C en in de werkplaats/WC is het 25˚C. Maar om nu de hele dag op de WC te gaan zitten omdat het daar zo lekker koel is; nee, dat gaat te ver. Ik vind het eigenlijk wel prettig een beetje warmte. Vervelender zijn de schreeuwende kinderen op straat en de TV van de achterburen die heel erg hard staat.

Buitentemperatuur

Buitentemperatuur

In de slaapkamer

In de slaapkamer

In de woonkamer

In de woonkamer

In de werkplaats en WC

In de werkplaats en WC

Terras met uitzicht

(3 Juni 2015, Parga, Griekenland) Vanuit het dorpje en de haven loopt een smal straatje naar boven. Het straatje is zo steil dat het soms meer op een trap lijkt. Boven zijn de ruïnes van een kasteel en een terras dat in de schaduw van de bomen ligt. Het is niet druk, er zitten maar een paar mensen op het terras. Een aardig meisje van een jaar of achttien bedient hier. Als ik koffie bestel duurt dat even want het meisje moet voor elke bestelling een trap op naar het restaurant en vervolgens met een vol dienblad de trap weer af. Ze is ook wat aan de dikke kant en het is warm. Maar geen haast. Ik zit er heerlijk en het is het plekje met het mooiste uitzicht van het dorp.

Straatje naar boven

Straatje naar boven

Uitzicht op Parga

Uitzicht op Parga

Uitzicht vanaf het terras bij het kasteel

Uitzicht vanaf het terras bij het kasteel

Het eilandje in de baai bij het dorp

Het eilandje in de baai bij het dorp

Klussen met tegenslag

De ruw gemetselde muur moet een vlakke wand krijgen. Anders kan er geen keukenblok tegenaan. Ik spijker op regelmatige afstand latten op de muur, waar vervolgens 18 mm dikke OSB platen opgeschroefd gaan worden. Dat is tenminste mijn plan. Vanmorgen bij de bouwmarkt. Ik til de zware 2,44 meter lange platen op een karretje. “Zal ik even helpen?” vraagt een man van de bouwmarkt. “Niet nodig” zeg ik, “dit is de laatste plaat” en terwijl ik de plaat met een flinke  zwaai op de kar zet schiet de pijn in mijn rug. Aai…aai.. vertild!! Ik strompel naar de kassa en schuif de platen langzaam en steunend in mijn auto. Thuis vraag ik een passant of hij de platen uit de auto naar binnen wil tillen. Daarna ga ik op de bank liggen. Niet meer bewegen vandaag.

Latten op een ongelijke muur spijkeren

Latten op een ongelijke muur spijkeren

Controle met de waterpas

Controle met de waterpas

Mag ik U iets vragen?

Afgelopen zaterdag was het feest. Negentien meisjes met een leeftijd van ergens in de twintig zitten aan het diner. Ik help in de keuken, met serveren en met drank inschenken. Naarmate de avond vordert wordt de stemming vrolijker en vrolijker. Als ook het toetje is gegeten komt een meisje naar mij toe. “Mijnheer, mag ik U iets vragen?”. Het klinkt heel serieus en ik verwacht een diepzinnige vraag. “Ja, natuurlijk” zeg ik. Dan komt de vraag: “Is er nog wijn?”

De glazen moeten bijgevuld

De glazen moeten bijgevuld

Is er nog wijn?

Is er nog wijn?

Lemónie

(Parga, 2 juni) Als ik na flink zoeken aankom op het gereserveerde adres word ik begroet met aaah….Mister Williams, my name is Pavlos. Ik ben de enige gast in het gebouwtje met 5 appartementen. Ik krijg het bovenste appartement met balkon en uitzicht over de tuin en in de verte de zee. Mevrouw Pavlos vraagt of ik iets wil drinken na zo’n lange reis. Ik heb wel dorst. Ze loopt de tuin in en plukt een verse citroen van de boom. Ze perst de citroen uit, doet er water bij en steekt een rietje in het glas. Dat is heerlijk fris. Het appartement wordt elke dag schoongemaakt en steeds liggen er verse citroenen in een mandje. Gratis frisdrank. In mijn woordenboekje vind ik het griekse woord voor citroen: Lemónie. Dat is makkelijk te onthouden. Als ik langs het huis van Pavlos loop steek ik mijn duim op en roep Lemónie, very good, thank you.

Het balkon van het appartement

Het balkon van het appartement

De tuin met citroenbomen

De tuin met citroenbomen

Lemónie

Lemónie